Of beter kan ik schrijven “bedrijfsarts hoort de mate van arbeidsongeschiktheid niet te bepalen”, want het tegenovergestelde is vaak waar. Tijdens mijn bezoeken aan schoonmaakbedrijven komt het onderwerp Verzuim vaak ter sprake. Bijna iedere arbodienstverlener hanteert termen zoals “demedicaliseren” , “zo snel mogelijk terug naar het werk” en meer van dergelijke, inmiddels tot containerbegrippen uitgegroeide bewoordingen. Op zich niets mis mee en de welwillendheid van arbodienstverleners om partijen te ondersteunen is bewonderenswaardig (want je doet het niet snel goed), maar inhoudelijk valt er her en der nog wat te verbeteren.
Even terug naar mijn stelling, want veel mensen zullen die met gefronste wenkbrauwen lezen. Meestal zeggen ze “daar gaat de bedrijfsarts toch juist over?” Nee. Een bedrijfsarts is in principe de enige (in de bedrijfszorgkolom) die kan bepalen of iemand ziek is en of die ziekte resulteert in beperkingen. Meer zou de bedrijfsarts niet moeten roepen, want anders gaat hij/zij op de stoel van de werkgever zitten. Dat leg ik even uit. Arbeidongeschiktheid zegt primair niet zo veel over de ziekte, maar of je met je beperking in staat bent om je werk uit te voeren dat is vastgelegd in de arbeidsovereenkomst tegen het overeengekomen salaris. Dit begint een juridische tintje te krijgen toch? Klopt, de gevolgen van arbeidsongeschiktheid hebben effect op de afspraken in het arbeidsrecht met betrekking tot loondoorbetaling, re-integratie inspanningsplicht en opzegverboden.
Voelt u de “verschuiving” al dat de uitspraken van de bedrijfsarts dus arbeidsjuridische consequenties hebben en dat je dus moet uitkijken met wat de bedrijfsarts roept? Ik zeg altijd dat de mate van arbeidsongeschiktheid, simpel gesteld de uitkomst is van een sommetje, van een vergelijking. De vergelijking tussen enerzijds de belastbaarheid van een werknemer (vast te stellen door een bedrijfsarts) en anderzijds in welke mate een belasting in een functie voorkomt. Voorbeeld: stel dat iemand met een rugklacht nog tussen de 5 en 10 kg. kan tillen. Als deze persoon in het werk minder dan 5 kg hoeft te tillen, is deze persoon dus niet arbeidsongeschikt. Deze persoon is namelijk, ondanks de beperking, in staat om volledig de werkzaamheden uit te voeren. Het is dus zaak om te weten in welke mate een bepaalde belasting in het werk voorkomt (dus,hoe zwaar moet je tillen, duwen,torderen,lopen etc.) . En dat is nu net wat de bedrijfsarts onvoldoende inzichtelijk heeft. Ze zijn immers niet voldoende thuis in het vaststellen van de functiebelasting.
Essentieel is dat de bedrijfsarts concrete informatie geeft. Een terugkoppeling met de mededeling; de werknemer kan nog licht werk doen…, is vaak vragen om problemen. Want wat is nu licht werk? Deze materie is enorm complex. Boeken worden hier over volgeschreven en ik heb maar 500 woorden beschikbaar. Maar een tip; mocht uw arbodienstverlener terugkoppelingen geven in de trend van “uw medewerker is voor 50% arbeidsongeschikt” of “niet te zwaar belasten” etc. dan zouden er alarmbellen bij u moeten gaan rinkelen. Dan kost het u doorgaans teveel geld en kan het de duurzame terugkeer van uw medewerker juist tegenwerken.
Lees ook:
Vernieuwend re-integratiemethodiek UNIREF van OSB
Column Jan Kampherbeek: Ziek zijn is niet ziek?
