In mijn vorige column schreef ik onder andere over mijn bezoek aan de tandarts en dat ik dan met samengeknepen billen in de stoel zit. Heb daar veel leuke reacties op gehad! Blijkbaar zijn er meer mensen die niet staan te trappelen om de halfjaarlijkse gang te maken naar die vriendelijk ogende man/vrouw met zijn/haar venijnig stekende krabbertje in de hand. Maar goed… In die column schreef ik ook over het creëren van je eigen werkelijkheid. Deze column gaat daar eigenlijk op verder.
Het mooie van mijn beroep is, dat je vele mensen spreekt uit vele windstreken. Allemaal verschillende mensen, met verschillende achtergronden, verschillende ervaringen en die verschillende wegen hebben bewandeld om te komen tot waar ze nu zijn. Maar één ding hebben ze wel gemeen, ze werken allemaal in de schoonmaak- en glazenwassersbranche. Ze hebben allemaal toegang tot ongeveer dezelfde materialen, dezelfde groep werknemers, dezelfde klantenkring. En toch is de ene ondernemer succesvol en de andere niet. Bij de ene gaat het slecht en bij de andere (vaak in dezelfde regio) hoor je, mwah… het is stevig doorbuffelen, maar dit jaar weer x% geplust.
Terug in de auto denk ik dan vaak na over die gesprekken. En terwijl ik de woorden van de ondernemer nog een rustig laat nadenderen in mijn kop, kijk ik om me heen. Probeer de omgeving in me op te nemen. Kijk om me heen naar andere bestuurders. Is het u trouwens wel eens opgevallen hoe mensen met hun hele lijf een telefoongesprek voeren terwijl ze autorijden? De armen vliegen druk gebarend door de lucht, of het lijkt net alsof ze met hun handgebaren een heel orkest dirigeren.
Maar nu even terug naar de realiteit. Wat maakt dat het ene bedrijf wel floreert ondanks moeilijke tijden en het andere niet terwijl we ons allemaal in hetzelfde speelveld bevinden? Heeft dat te maken met instelling, met visie of is er soms sprake van schier domme pech, of geluk? Ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat klagen in ieder geval niet helpt. Maar zit dat niet een beetje in ons Nederlanders? Dat we toch wel een wat klagerig volk kunnen zijn, waarbij het niet gauw goed is.
Zo ook over het Keurmerk. Jarenlang roepen velen uit volle borst dat we iets zouden moeten doen aan het gedrag in de markt. En nou doen we dat, in de vorm van een Keurmerk, en nu is dat in de ogen van velen ook weer niet goed! Nu zijn er best situaties voor te stellen dat een ondernemer begrijpelijkerwijs niet aan het Keurmerk wil/kan voldoen, maar er zijn bedrijven die aangegeven dat ze het Keurmerk niet zien zitten omdat er niet naar gevraagd wordt.
Nee natuurlijk niet, het is nieuw! Het is er nog niet! Maar de komende tijd zal dat gaan veranderen omdat we, zoals beloofd aan de leden, veel communicatie rondom het Keurmerk zullen starten. Er zijn inmiddels bedrijven die het lidmaatschap bij OSB hebben opgezegd vanwege het Keurmerk. Maar er zijn ook bedrijven die hebben aangegeven lid te willen worden juist vanwege het Keurmerk. En beide bedrijven hebben toegang tot dezelfde materialen, dezelfde groep werknemers, dezelfde klantenkring. De ene ziet het echter als iets overbodigs, de andere ziet het als een kans. Hadden wij het beter kunnen doen met betrekking tot het Keurmerk om iedereen aan boord te houden, of ligt het aan de instelling van de ondernemer? Of is dit te “zwart/wit” gesteld? Zeg het maar. Ik wil graag leren.
