Ton Christianen (t.christianen@osb.nl) is bedrijfsadviseur bij OSB. De missie van Ton is “om OSB (weer)toegankelijker te maken voor ondernemers die echt willen”.
De kreet “OSB wordt geregeerd door de grote bedrijven” is iets wat hardnekkig de ronde blijft doen. Deels nog een erfenis uit het verleden denk ik. Die beeldvorming zal ook niet als sneeuw voor de zon verdwijnen. Is op zich niet zo erg, want het geeft ook ruimte voor een gesprek, voor discussie.
Een discussie die wat mij betreft zo veel mogelijk op feiten gebaseerd moet zijn en minder op emoties en sentimenten. Als ik dit soort gesprekken voer, met leden en niet-leden, kan ik meestal duidelijk maken dat OSB een club is van hoofdzakelijk MKB bedrijven en waar het MKB bij elkaar meer stemrecht heeft dan de grote landelijke bedrijven bij elkaar. Of dat het MKB bij elkaar meer contributie opbrengt dan de “ Big 5” om de term maar te gebruiken die op diverse internetfora vaak toegepast wordt.
En dan toch blijft er weer discussie ontstaan, maar dan over de verhouding kleinbedrijf en middenbedrijf binnen het MKB segment. Ook daar kunnen met elkaar weer over in discussie gaan, maar ik begin me echt af te vragen waarom? Waar komt het vandaan dat er soms zo, althans zo lijkt het, krampachtig wordt vasthouden aan deze discussie? Ik woon vlak bij de Oisterwijkse bossen & vennen en wandel daar graag over als ik de hond uitlaat. Los van de prachtige natuur kan ik dan alles goed laten bezinken wat er die dag of week gebeurd is. Terwijl mijn hond naarmate het kouder wordt steeds levendiger wordt en vervolgens als een malle het bos omploegt (we hebben een Sint Berhard) geeft mij dat de gelegenheid om mijn gedachten te ordenen. Zo dus ook over de discussie rondom de verhouding kleinbedrijf/middenbedrijf binnen OSB. Wat is daar zo belangrijk aan?
Ik moest denken aan een filmpje dat ik zag op internet via TED.com. Dat is een site waar allemaal korte filmpjes/voordrachten op staan van diverse mensen. Een van die voordrachten was van een ondernemer uit Amerika. Heeft in zijn twintiger jaren een hotelletje gekocht en heeft dat uitgebouwd tot één van de grotere hotelketens. Zijn voordracht ging over het feit dat we vaak de behoefte hebben op bepaalde zaken te kunnen meten (zoals omzet, return on investment, bruto binnenlands product etc.) om daar uit te kunnen afleiden hoe we het doen. Terwijl wat we écht belangrijk vinden in het leven, niet te meten is. Dat zijn zaken zoals geluk, liefde, herkenning etc.. We zijn dus bezig om iets te meten want ons een bepaald gevoel zou moeten geven terwijl dat iets anders is wat ons gevoel nastreeft. Da’s toch wel apart.
Maar daardoor meen ik wel een verband te zien achter de discussie omtrent kleinbedrijf/middenbedrijf. Want draait het niet om je (h)erkend te voelen? In dit geval bij OSB? Dat je het gevoel hebt dat je er bij hoort, dat je begrepen wordt, dat er mensen zijn die namens jou onderhandelen, richting bepalen, beleid maken etc. die weten wat jouw drijfveren zijn, wat jouw passie is, wat de problemen zijn waar je als ondernemer tegen aanloopt? Is dat niet waar het om draait? Maar dat gevoel van herkenning moet dan mogelijk getoetst worden aan verhoudingsgetallen? Is dat niet apart? De meeste leden van OSB zijn MKB ondernemers. Dat zijn vaak mensen die zelf op de ladder hebben gestaan of zelf het toilet hebben schoongemaakt. En velen doen dit nog steeds! Het zijn dus mensen die weten wat er speelt en waar je als collega ondernemer tegen aanloopt. Het zijn mensen waarbij een kostenstijging van elke procent hen net zo goed rechtstreeks in de portemonnee raakt. Maakt het dan wat uit of deze ondernemer nu 5 mensen op de loonlijst heeft staan of 50? Of 100? Of 150? Waar leg je de grens om te bepalen dat iemand anders niet meer weet wat speelt bij ondernemers? Vanaf wanneer voel je je niet (h)erkend door je collega ondernemers? Ligt die grens bij 151 medewerkers die de hardwerkende, van-jongs-af-aan-betrokken-bij-het-vak-ondernemer die nu eigenaar is? Of gaat dat nog wel, maar zodra deze ondernemer 250 medewerkers heeft dan snapt hij/zij plotseling niets meer van wat er gebeurd in het bedrijf van een ondernemer met 4 medewerkers?
Een wat boute uitspraak, maar ik stel voor dat we het Calimerogedrag laten voor wat het is. Laten we de discussie stoppen over de verhouding kleinbedrijf/middenbedrijf en laat ons focussen op wat ons bindt. In de wetenschap dat het gevoel van ondernemers niet wijzigt als je een statistische grens passeert. Of sla ik nu de plank volledig mis? Zou kunnen, zegt u het maar!
