Maurice Rutgrink (info@acpbv.com)) is ondernemer in de schoonmaaksector en tevens weblog beheerder. Dagelijks ontvangt hij vele bezoekers op www.glazenwassersblog.nl
Respect is het GROTE woord in de CAO onderhandelingen van 2012. Schoonmakers eisen respect, staat er. Eerlijk gezegd moest ik lachen toen ik het las. Want het beeld dat zich in mijn hoofd vormde was dat van een jochie van onder de 20, met zijn petje achterstevoren op zijn hoofd, zijn broek op half elf en op dure sneakers. Die staat mij met grote gebaren in slecht Nederlands en doorspekt met vreemde termen te vertellen dat hij respect wil hebben.
Hoe dat vorm gegeven moet worden is mij geheel onduidelijk, maar voor dit jochie heel belangrijk. Want voor hem is respect essentieel. Maar respect kent vele vormen. Een schouderklop kan al getuigen van respect. Ook een verhoging van salaris is dat. Maar aan de andere kant hoorde ik op de radio bij PremTime iemand zeggen dat als hij een ondergescheten toilet schoon maakt, mensen hiervoor respect moesten hebben. Maar dat kan in mijn ogen nooit zijn dat 50 eurocent per uur meer, de klus zoveel aantrekkelijker wordt. Dat die hoop stinkende stront plots ineens veranderd in een vriendelijke hoop fris geurend organisch afval.
Maar hoeveel respect toont de vakbond tegenover de werkgever dan? De eisen zijn uitzonderlijk hoog en kunnen wel oplopen tot 12% stijging in de loonkosten. Als je dat vraagt in deze tijden, kom je of van een vreemde planeet of je hebt de afgelopen 20 jaar afgezonderd in je ivoren toren geleefd of je bent geheel de weg kwijt.
Want de werkgever zal al heel veel moeite hebben om 3% stijging aan zijn klanten te verkopen waar deze zelf in een krimpende markt zitten. Je kunt de markt niet dwingen plotseling overstag te gaan omdat het FNV het in zijn bol heeft gekregen. Dat getuigt van weinig respect naar de werkgevers. Tel daarbij op dat de OSB al heel veel toezeggingen en handreikingen heeft gedaan richting de werkvloer. (vergeet ook niet dat grote klanten ook grote toezeggingen hebben gedaan, lees de Code maar eens).
Maar toch wordt de werkgever (en zijn/haar klanten) afgeschilderd als een stel dikke nekken die het geld over de ruggen van der arbeider verdienen. Een stelling die voor 1975 al achterhaald was. Want veel werkgevers in het MKB staan zelf dagelijks op de werkvloer, draaien zelf overuren omdat het niet anders kan, werken op Zon- en feestdagen nog snel de administratie bij en ga zo maar door. En alhoewel schoonmaken fysiek zwaar is, heeft de technische ontwikkeling veel goede zaken opgeleverd zodat de term arbeider hier amper op zijn plaats is.
Maar daar heeft de FNV geen boodschap aan. Wij eisen dit en dat en als we het niet krijgen dan gaan we staken! Net zo lang totdat jullie toegeven. En de stakingskas zit hartstikke vol, dus we houden het wel een half jaar vol! Ons maak je niet bang.
Beste FNV, een oud spreekwoord zegt: waar niet is, verliest zelfs de koning zijn recht. Lees aub het sprookje van De Kip met de Gouden Eieren. Ik zal u de moraal alvast verklappen. Ga zo door en de kip is uitgelegd en rijp voor de soep. En als de soep op is, lijden we allemaal honger.
