Voor sommige situaties kun je nauwelijks woorden bedenken. Gepaste stilte is dan op z’n plaats. De nieuwjaarswens ‘Een voorspoedig 2014’ heeft een gruwelijke betekenis voor iemand die in verband met een ernstige ziekte nog slechts korte tijd heeft te leven. ‘Gelukkig nieuwjaar’ is in veel gevallen ook een soort bizarre noodkreet. Schoonschrijven en schoonmaken; ertussen ligt vaak een wereld van verschil. Als er niet (meer) professioneel wordt schoongemaakt, kunnen we de AOW-leeftijd wel verlagen naar 37 jaar. (De geschiedenis heeft bewezen, dat we zonder enige vorm van hygiëne niet veel ouder zullen worden).
Henk Mulder (henk.m.advies@planet.nl) is adviseur consultant building maintenance en redacteur van het Clean Totaal katern “Kijk Op Gevels”.
Het zijn allemaal woorden. Woorden waarmee we ‘iets’, bijvoorbeeld een gevoel, trachten uit te drukken. Woorden waarmee we ons doel nog wel eens voorbijschieten. Woorden ook, die in veel situaties tekortschieten. Veel politici zijn kunstenaars in het zinloos woordgebruik. Ze bevinden zich in hun politieke keukentjes en bereiden daar hun gedachtekeutels, bestaande uit gebakken lucht.
Nu, zo enkele uren voor de jaarwisseling, denk ik natuurlijk ook na over hetgeen de nabije toekomst mij zal brengen. Natuurlijk heb ik goede voornemens. Ik ben er zelfs al mee begonnen. Zo ben ik, na een hernia-periode, op 14 juli beginnen te fietsen. Voor mensen in mijn omgeving was die aanblik wel even schrikken. “Een aap op een fiets; hoe vind je zoiets”, was nog niet eens zo’n gekke omschrijving. Maar als ik dit het komende jaar weet vol te houden, een daggemiddelde van minimaal 10 kilometer, ook als het slecht weer is, ben ik al redelijk tevreden.
Aan allerlei pijntjes merk je toch wel dat je ouder wordt. De knieën worden wat strammer, vooral bij het bestijgen van de trap en bij het lezen biedt een bril toch wel uitkomst. Maar ten opzichte van onze vriend Eduard (45 jaar), die z’n leven vanwege z’n lichamelijke gebreken moet doorbrengen in een aangepaste woonvorm en dagelijks door twee hulpverleners in z’n rolstoel moet worden geholpen, heb ik niets te klagen.
2013 zal voor Eduard, zoals ook in de voorafgaande jaren, eindigen op 31 december, ’s avonds zo rond de klok van acht. Dan wordt hij in bed gedeponeerd, want door personeelsgebrek/geldgebrek is er na acht uur geen hulp meer mogelijk. Het is immer oudejaarsavond! Hier zijn nauwelijks woorden voor!
Vorige week werd er bij ons in de buurt op klaarlichte dag ingebroken. Het oude echtpaar, laat ik ze Van Heukelen noemen, was even de deur uit, kerstboodschappen doen. De poortdeur achter was opengebroken en diverse ruiten waren vernield. De daders waren volgens de politie op zoek geweest naar juwelen, maar het echtpaar leeft van een bescheiden pensioentje en de duurste ‘juwelen’ zijn de trouwringen. Uit frustratie waren de beeldschermen van de tv en computer kapotgeslagen en was het huis veranderd in een complete chaos.
Mevrouw van Heukelen ligt door de gebeurtenissen (hartaanval) inmiddels in het ziekenhuis en de daders liggen op het kerkhof. Althans, ze zijn spoorloos verdwenen en er moet worden gevreesd, dat ze ook niet worden opgespoord. Ik heb meneer Van Heukelen zijn verhaal huilend aan de buren horen vertellen, terwijl z’n vrouw werd afgevoerd naar het ziekenhuis.
Dit soort criminaliteit vindt dagelijks plaats op honderden locaties in het land. Politici roepen al vele jaren, dat de pakkans moet worden verhoogd, terwijl die pakkans alleen maar kleiner wordt. Woorden dus, alleen maar fraaie woorden. Wat zou de strafmaat moeten zijn voor de daders, in het onwaarschijnlijke geval dat ze worden gepakt, die het leed bij de familie Van Heukelen op hun geweten hebben. Kijk, ook weer zo’n rare uitspraak; ‘op hun geweten hebben’. De daders zijn immers gewetenloos.
Mag ik het zeggen? Ja, ik mag het zeggen. Helaas moet worden geconstateerd, dat veel straffen in ons land lachwekkend zijn in plaats van afschrikwekkend. Op deze wijze zal het aantal draaideurcriminelen alleen maar toenemen.
Ik weet het; het zijn allemaal woorden. Maar tussen nietsdoen en het grijpen naar de Kalasjnikov, moeten toch méér mogelijkheden bestaan. In elk geval bestaat er voor het echtpaar Van Heukelen (en heel veel lotgenoten) op dit moment geen uitzicht op een ‘gelukkig’ en/of voorspoedig 2014. En voor Eduard en z’n lotgenoten zijn enige extra incontinentieluiers nog altijd goedkoper dan het inschakelen van professionele hulpverleners.
Hoewel het mij enige moeite kost, wil ik onze volksvertegenwoordigers een voorspoedig 2014 wensen. Maar vooral wens ik hartstochtelijk, dat ze nu eindelijk eens dat deel van de hersenen gaan gebruiken, dat ook wel ‘gezond verstand’ wordt genoemd.
Laten we in 2014 trachten Nederland schoon en vooral leefbaar te houden; ook voor niet-criminelen!
