Als men het heeft over ‘De dikke Van Dale’, dan wordt meestal het groot woordenboek van de Nederlandse taal bedoeld en geen onverbeterlijke smulpaap. Ik hoor en lees nog wel eens woorden waarvan ik denk, dat ze hun oorspronkelijke betekenis hebben verloren. In een verslag kwam ik onlangs de volgende woorden tegen: ‘geloofwaardigheid’ en ‘excellentie’. En dan blader ik nog wel eens in de veertiende, herziene uitgave van Van Dale uit 2005.
Henk Mulder (henk.m.advies@ planet.nl) is adviseur consultant building maintenance en actief medewerker van het OSB Platform Gevel.
‘Geloofwaardigheid’ is een woord dat we in de decembermaand veel tegenkomen. De mannen die elk jaar weer voor Sinterklaas spelen, zijn alleen voor de heel jonge mensjes geloofwaardig. En ik hoop, dat alle kleine Ukkies en Pukkies dit evenement nog vele jaren mogen meemaken. Er zijn ook politici die met enige regelmaat op uiterst selectieve wijze voor Sinterklaas spelen. In dit verband is het opvallend (of juist niet), dat Van Dale onder de term ‘geloofwaardigheid’ als voorbeeld geeft: ‘Dat heeft de geloofwaardigheid van de regering geen goed gedaan’.
En dat brengt mij dan op het woord ‘excellentie’. De regering bestaat immers uit ministers en andere hoge staatsdienaren, die allen excellentie (mogen) worden genoemd. Ook over de geloofwaardigheid van dat andere evenement in december, de kerstdagen, willen de meningen nog wel eens verschillen. Met weer een nieuw jaar voor de boeg en met de gewenste geloofwaardigheid van politici als uitgangspunt, is het wellicht het goede tijdstip om alle excellenties eens aan te spreken.
Aan alle excellenties,
Laat ik beginnen te stellen, dat het gebruik van de aanspreektitel ‘excellentie’ mij vrij veel moeite kost. ‘Excellentie’ is immers een aanspreektitel die sinds de zestiende eeuw wordt gebruikt en letterlijk ‘uwe voortreffelijkheid’ betekent.
In een reeks van jaren heb ik moeten constateren, dat het functioneren in mijn beleving en in veel gevallen maar weinig heeft te maken met voortreffelijkheid.
Voor wat betreft de minister-president meen ik althans te moeten constateren, dat de wijze waarop hij zijn geloofwaardigheid en die van de regering die zijn naam draagt, over het voetlicht brengt, het predicaat ‘voortreffelijk’ niet verdient.
Als ik zou uitgaan van de Heidelbergse Catechismus, waarin onder meer staat: ‘De mens is onbekwaam tot enig goed en geneigd tot alle kwaad, dan had ik dit epistel niet eens geschreven.
Ik heb evenwel een andere, rotsvaste overtuiging. Op basis van keiharde gegevens/ervaringen blijkt, dat mensen soms ook wel in staat zijn tot enig goed. Dat moet zelfs mogelijk zijn voor politici, hoewel ze daar soms op meer of minder hardhandige wijze toe moeten worden aangespoord. Ik ga ervan uit, dat het, ook in deze economisch minder voorspoedige tijden, mogelijk moet zijn om uw geloofwaardigheid weer enigszins op te vijzelen.
Als ik u daartoe enige handvatten mag aanreiken? En dat geldt voor alle excellenties.
Volgens u zouden alle heilige huisjes worden aangepakt.
Wilt u dan alstublieft niet in de eerste plaats de hardwerkende burgers aanpakken, maar de hoogste prioriteit toekennen aan het miljarden verslindende heilige huis van de overheid?
Wilt u zich tot het uiterste inspannen om de door ons betaalde, zichzelf verrijkende (ex)-politici, topbestuurders, toezichthouders en hoe ze ook worden genoemd, een halt toe te roepen en het te veel ontvangen geld, inclusief rente, terug te laten betalen?
Wilt u zich tot het uiterste inspannen om het de hierboven genoemde personen, onmogelijk te maken, hun vaak Bourgondische levensstijl op onze kosten voort te zetten?
Wilt u de financiële en vaak uiterst sluwe constructies, gebezigd door topfiguren bij woningcorporaties, zorg- en onderwijsinstellingen, met onmiddellijke ingang onmogelijk maken?
Wilt u inzien, dat het ontstaan van tienduizenden zogeheten ‘draaideurcriminelen’ uitsluitend is te wijten aan een jarenlang, falend beleid?
Wilt u inzien, dat het enige wat toeneemt in veel verpleegtehuizen, het aantal managers en incontinentieluiers is? Méér handen aan de bestuurstafels en minder handen aan het bed, terwijl voortdurend het tegenovergestelde wordt beloofd?
Wilt u de inspanningen en risico’s van een hardwerkende ondernemer eens herwaarderen? Zeker als we dit plaatsen tegenover de ambtelijke ‘raamkijkers’, die met hun ‘navelstaren’ een vorstelijk inkomen genieten en waarover het magazine Binnenlands Bestuur al eens heeft geschreven.
Wilt u nu eens stoppen met die waanzin om ex-politici te benoemen als opperhoofden in vage onderzoekscommissies en daarvoor een exorbitant bedrag kunnen incasseren? Vaak fungeren ze daar als ‘slagers die hun eigen vlees keuren’.
Wilt u zich tot het uiterste inspannen om een van de grootste ergernissen, het ondemocratisch handelen, door het meten met twee maten, uit te bannen?
Zie hier slechts enkele voorbeelden.
Ik geef u het voordeel van de twijfel en ga er voorshands van uit, dat u, in tegenstelling tot het citaat uit de Heidelbergse Catechismus, in staat bent tot enig goed, zodat ‘excellentie’ weer een aanspreektitel wordt met geloofwaardigheid.
Ondanks alles, met vriendelijke groet en een voorspoedig 2013 gewenst.
Henk Mulder
