Ron Steenkuyl: Sleutelverantwoordelijkheid & de oude kunst van loslaten.

Een van hen, een vrouw die al jaren een basisschool schoonmaakt, zat naast mij en keek telkens enigszins nerveus naar een soort dossiermap in haar tas. Ik dacht wat is dat toch met die tas? En plots was daar haar moment. Het dossier lag daar ineens pontificaal voor haar neus, zij maande de anderen tot stilte , keek mij strak aan en zei: “ Wist u dat ik ook lesgeef op de school” Nee zei ik verbaasd en meteen stak ze van wal. “Kijk als wij ons werk goed willen doen hebben we wel een beetje medewerking nodig. Dus aan het begin van het jaar ga ik naar alle klassen om mezelf voor te stellen en te vertellen wat de regels zijn om samen te werken aan een schone school. Daarna pas ik het werkprogramma in overleg met de juf of meester aan naar zijn of haar wens en mop ik de vloeren altijd pas nadat de klei ochtend is geweest en niet wanneer dat op mijn rooster staat En met succes. Ze kennen me allemaal en weten dat ze boel netjes moeten houden. Natuurlijk spreek ik ze er ook op aan als ze zich niet aan mijn regels houden!

 

Dit soort gesprekken bevestigden mij hoe belangrijk het is om mensen zelf verantwoordelijk te maken voor hun werk. En om zichtbaar te zijn. Eigenlijk door gewoon elke dag plezier te hebben met elkaar. Door de smalle marges en hoge productienormen lijkt het alsof we steeds meer bijna mechanisch in “control” willen zijn. Zeker op de grote objecten. Echter op een sleutelpand zijn we simpelweg bijna 100% afhankelijk van die ene werknemer die trouw elke dag zijn klus met plezier verricht en valt er weinig in “control” te zijn. En juist hier, zeker als de relatie met opdrachtgever goed is, gaat het vaak uitstekend.

 

De oude kunst van het loslaten zou in ere hersteld moeten worden. Terug naar de menselijke maat is mijn simpele overtuiging. Weg van de grootschaligheid waarin anonimiteit overheerst. “Wie het kleine niet eert is het grote niet weerd” Binnen resultaat gerichte contracten doen we dit toch hoor ik u denken. In mijn visie niet. Resultaat gericht schoonmaken is in zijn essentie niet bedacht om de medewerker meer verantwoordelijkheid te geven maar om het schoonmaakbedrijf meer verantwoordelijk te stellen voor een constante kwaliteit en in te kunnen springen op dagelijkse veranderingen in het gebouw. Het stelt de medewerker in zijn kern niet centraal. Resultaat gericht sturen stelt ons als sector wel in staat de werelden van de menselijke maat, eigen verantwoordelijkheid en output gericht sturen bij elkaar te brengen. Het zijn twee werelden die in elkaar kunnen vloeien en kent bij een goede uitvoering enkel winnaars. Met een collectieve strijd om voldoende arbeidspotentieel waarin wij keihard concurreren met vele andere sectoren zouden wij juist in ons vak, dat veel autonomie met zich meebrengt, het lef moeten hebben de sleutel van verantwoordelijk echt over te durven dragen aan hen die het elke dag weer voor ons doen.

 

Twitter: @ronsteenkuyl